Zjawisko duszonych, dzikich dziewcząt odkryte

Kiedy siadam, żeby pisać o uduszonych, dzikich dziewczynach, ogarnia mnie mieszanka emocji – gniew, frustracja i nuta smutku. Samo określenie jest dość prowokacyjne, przywołujące obrazy wściekłych nastolatek i agresywnych nastolatek, które są w jakiś sposób powstrzymywane. Ale o co tak naprawdę chodzi? Czy te dziewczyny są rzeczywiście tak dzikie, jak się je przedstawia, czy też kryje się za tym coś więcej?

Stereotyp dzikich dziewczyn

Powiedzmy sobie szczerze, media uwielbiają przedstawiać agresywne nastolatki jako anomalię, odstępstwo od normy. Jesteśmy karmieni sensacyjnymi historiami o brutalnie traktowanych młodych kobietach i uciskanych nastolatkach, które wybuchają gniewem i agresją. Ale czy to naprawdę trafne przedstawienie? A może po prostu drapiemy powierzchnię znacznie głębszego problemu?

Prawda jest taka, że tłumiona kobieca agresja to realny problem. Od najmłodszych lat uczymy się skromności, kobiecości, tłumienia emocji i pragnień. Ale co się dzieje, gdy tym emocjom nie pozwala się wyjść na powierzchnię? Jakie są konsekwencje tłumienia i ograniczania młodej kobiecości?

Konsekwencje uduszenia

Wyobraź sobie, że jesteś stłamszoną nastolatką, której pragnienia i emocje są nieustannie tłumione. Oczekuje się od ciebie, że będziesz się dostosowywać, wpasowywać w określony schemat. Ale co, jeśli nie chcesz? Co, jeśli jesteś rozszalałą nastolatką, w której płonie ogień, który tylko czeka, by go uwolnić?

Skutki mogą być druzgocące. Uduszone młode dziewczyny częściej uciekają się do destrukcyjnych zachowań, wyładowując gniew i frustrację. I nie tylko same dziewczyny cierpią, ale także ich otoczenie.

Wyzwolenie

Jakie jest więc rozwiązanie? Jak zapobiec stłumieniu kobiecej dzikości i stłumieniu kobiecej siły? Odpowiedź leży w zaakceptowaniu naszego prawdziwego „ja” i pozwoleniu kobiecej dzikości rozkwitnąć.

Czas przestać dusić nasze dziewczyny, przestać tłumić ich dzikość. Musimy stworzyć świat, w którym kobieca agresja jest akceptowana, w którym młode kobiety mogą swobodnie wyrażać siebie.

Rozważając ten złożony problem, mamy więcej pytań niż odpowiedzi. Czy naprawdę możemy powiedzieć, że robimy wystarczająco dużo, aby wspierać młode kobiety? A może tylko drapiemy powierzchnię znacznie głębszego problemu?

• Czy utrwalamy problem tłumiąc agresję u kobiet?
• Czy możemy stworzyć świat, w którym dziewczęta będą mogły być sobą, nie obawiając się osądu lub represji?
• Co to znaczy być dziką dziewczyną we współczesnym społeczeństwie?

To pytania, z którymi będziemy się nadal zmagać, dążąc do stworzenia bardziej inkluzywnego i współczującego świata dla wszystkich. Jedno jest pewne – czas przestać dusić nasze dziewczyny i dać im odetchnąć.