როდესაც ოპერის სოპრანოებზე ვფიქრობთ, ხშირად წარმოგვიდგენია ძლიერი ხმები, დრამატული შესრულება და დივასეული ქცევა. თუმცა, ფარდის მიღმა ოპერის სამყარო შეიძლება იყოს ისეთივე დაუნდობელი, როგორც მიმზიდველი. ამ სტატიაში ჩვენ შევისწავლით იმ ფემ ფატალებისა და ტრაგიკული გმირების მომხიბვლელ და ზოგჯერ შემაშფოთებელ სამყაროს, რომლებმაც სახელი გაითქვან ოპერის სცენაზე.
პრიმადონაში, რომელსაც შეუძლია მარტივად შეასრულოს შთამბეჭდავი არია, არის რაღაც უდავოდ მომხიბვლელი. მარია კალასი, ჯოან საზერლენდი და რენე ფლემინგი მხოლოდ რამდენიმე მაგალითია იმ ხატოვანი მომღერლებისა, რომლებმაც მაყურებელი თავიანთი ვოკალური ვირტუოზულობით მოხიბლეს. თუმცა, დიდ ნიჭს დიდი ეგოც მოჰყვება და ოპერის სამყარო დივას ქცევას უცხო არ არის.
შესრულების ზეწოლა
ოპერაში შესრულების მოთხოვნები შეიძლება დამქანცველი იყოს, როგორც ფიზიკურად, ასევე ემოციურად. კლასიკური ვოკალისტებს ხშირად საათობით უწევთ ხმის ლიმიტამდე მიყვანა, ამავდროულად, როლისთვის საჭირო ინტენსიური ემოციების გადმოცემა. გასაკვირი არ არის, რომ ზოგიერთი ლეგენდარული შემსრულებელი ზეწოლას დანებდა, რის გამოც ისტერიკის, დივების მოთხოვნების და მეტაფორული თუ სხვაგვარი სახით მუცლის ამოკვეთის შესახებ ისტორიები სათაურებში მოექცა.
მაშ, რა აიძულებს ამ ტრაგიკულ გმირებს ასეთ უკიდურესობებამდე მისვლას? სრულყოფილებისკენ სწრაფვა თუ დადასტურების მოთხოვნილება? რა მიზეზიც არ უნდა იყოს, შედეგი ხშირად დრამატული წარმოდგენაა, რომელიც მაყურებელს გაოგნებულს ტოვებს. მაგრამ რა ფასად?
- ოპერაში შესრულების ფიზიკური დატვირთვა შეიძლება სერიოზული იყოს, ვოკალური დაძაბულობა და დაღლილობა მომღერლებს შორის გავრცელებული ჩივილებით.
- ტრაგიკული გმირის როლის თამაშთან დაკავშირებულ ემოციურ მოთხოვნილებებსაც შეუძლია თავისი კვალი დააყენოს, ზოგიერთი მომღერალი ინტენსიური ემოციების და დეპრესიის განცდის შესახებაც კი აღნიშნავს.
- და შემდეგ, რა თქმა უნდა, არსებობს გარკვეული იმიჯის შენარჩუნების ზეწოლა - ზეწოლა, რამაც შეიძლება დივას ქცევამდე და ისეთი რეპუტაციის ჩამოყალიბებამდე მიგვიყვანოს, რომ ძნელად თუ იმუშავებ.
ყველაფრის ცენტრში არიან სოპრანოები - ვოკალური ვირტუოზები, რომლებიც თავიანთი ძლიერი ხმებით ოპერის დრამას აცოცხლებენ. დრამატული სოპრანო რენე ფლემინგის მსგავსი შემსრულებლებიდან დაწყებული მეცო-სოპრანოებით დამთავრებული, რომლებიც თავიანთ როლებს სიღრმესა და ნიუანსს სძენენ, ეს მომღერლები ოპერის სამყაროს ნამდვილი ვარსკვლავები არიან.
ვოკალური ტექნიკის ხელოვნება
მაშ, რით გამოირჩევიან ეს კლასიკური ვოკალისტები დანარჩენებისგან? პირველ რიგში, ეს არის ვოკალური ტექნიკის ოსტატობა - ემოციური ინტენსივობის გადმოცემის უნარი სიმღერის საშუალებით. იქნება ეს აღმაფრთოვანებელი არია თუ გულისამაჩუყებელი გოდება, ამ მომღერლებს აქვთ უნარი და არტისტულობა, რათა დრამას სიცოცხლე შესძინონ.
თუმცა, დიდ პოპულარობას დიდი ყურადღება ექცევა და ოპერის სამყაროსთვის საკამათო საკითხები უცხო არ არის. ოპერის წარსულის „ფემ ფატალებიდან“ დაწყებული თანამედროვე დივებით დამთავრებული, რომლებიც თავიანთი წარმოდგენებით ყველაზე მაღალ შემოსავალს იღებენ, ინდუსტრია სავსეა თეატრალურობისა და დრამატული ნიჭის ისტორიებით.
და შემდეგ, რა თქმა უნდა, არის კუჭის ამოკვეთის ისტორიები - არა მხოლოდ პირდაპირი, არამედ მეტაფორულიც. ოპერის დაუნდობელი სამყარო შეიძლება სასტიკი ადგილი იყოს, სადაც მომღერლები ხშირად იძულებულნი არიან, წარმატების მისაღწევად საკუთარ დაუცველობებს დაუპირისპირდნენ.
ოპერის ყველაზე ხატოვანი დივების მემკვიდრეობა
გამოწვევებისა და დავების მიუხედავად, ოპერის სამყარო კვლავაც მომხიბვლელი და მიმზიდველია. მარია კალასის, ჯოან საზერლენდისა და რენე ფლემინგის მსგავსი შემსრულებლები კვლავაც შთააგონებენ ოპერაში მოღვაწე ოპერის მომღერლებისა და სოპრანოების ახალ თაობებს. მათი მემკვიდრეობა კლასიკური მუსიკისა და მუსიკალური თეატრის უცვლელი ძალის დასტურია, რომელიც მთელ მსოფლიოში მაყურებელს იპყრობს.
როდესაც გულგახსნილი დივების სამყაროს ვუყურებთ, გვახსენდება, რომ ყველაზე ხატოვანი მომღერლებიც კი ადამიანები არიან - ყველა იმ ნაკლოვანებითა და დაუცველობით, რაც მოკვდავობას მოჰყვება. და სწორედ ეს ადამიანობა ხდის მათ შესრულებას ასეთ დამაჯერებელს, ასეთ დრამატულს და ასეთ დაუვიწყარს.
სრულიად ვეთანხმები სტატიას, ოპერის სამყარო მართლაც დაუნდობელი და მომთხოვნია, როგორც ფიზიკურად, ასევე ემოციურად.
ისეთი ცნობილი მომღერლების მაგალითები, როგორებიც არიან მარია კალასი და რენე ფლემინგი, შესანიშნავია, სტატია კი შესანიშნავად იკვლევს ოპერის მომხიბვლელ სამყაროს და მის სირთულეებს.
მომწონს, რომ სტატია ტრაგიკული გმირის როლის შესრულების ემოციურ მოთხოვნილებებსა და იმ ზიანს აყენებს, რაც ამან მომღერლებზე შეიძლება გამოიწვიოს; ეს ნიუანსირებული და გააზრებული კვლევაა.
სტატია შესანიშნავად ასახავს ოპერის სამყაროს არსს, ხაზს უსვამს მომხიბვლელ წარმოდგენებსა და მათ თანმდევ ზეწოლას.